Choć to już trzeci album Synów Rapu, lecz przyznam, że pierwszy, który wpadł mi w łapy. Choć nie daję się zwieść pozorom, miałem małe podśmiechujki z tytułu, bo kojarzył mi się z jakimś expoze braci Kaczyńskich…. Ufff. Nazwa też nie jest specjalnie zachęcająca – wszystko robi anty PR…Ale do rzeczy, bo to tylko etykietki. Sivy i Maryś to producenci wystarczająco wszechstronni, aby urozmaicić ten krótki, skądinąd, album. Mamy tu konkretne rzeczy w typie lat ’00, ale i funkujące sample centralnie ze Złotej Ery. To taki typowy, klasyczny hip hop, cofający nas w czasie o około 20 lat. Wrażenia dodają skrecze DJ Micky Move, które doskonale wzbogacają bity, choć nie zawsze weszły z bit tak, jak powinny. Nie ma tu olśnienia, ale słucha się trego przyjemnie, kiwa się głowa, jest nieźle. Producenci fajnie dobierają sample, perkusje się toczą, sympatyczny klimat. Na majku pracuje tu dwóch rapperów – Pirat i SPR. Pirat odznacza się wysokim głosem i mocnym flow – można powiedzieć, że porządny, rzemieślniczy rap z podziemia. Choć wyznam, że nie zawsze wyrabia się na bitach w taki sposób, w jaki można by sobie życzyć. SPR zaś ma niższy głos i nieco dziwne flow, bo dość oryginalnie kończy wersy podniesieniem tonu. Obaj posługują się wersami całkiem sprawnie, co jakiś czas wpadnie ciekawszy wers, celny pancz, czy intrygujące porównanie. Sporo jest tutaj rapu na tematy społeczne i polityczne, jest próba oceny polskiej sceny rap… Może poziom rapperów niekoniecznie usprawiedliwia narzekanie na innych kolegów po fachu, ale co tam – w końcu nie są źli, ot, porządna krajowa. Gorzej z gośćmi, którzy się tu pojawiają – na pewno nie wszyscy musieli dać tu swoje rymy. Na plus Michu, może Sztyku, ale to tyle… Bardzo porządny, podziemny krążek. Nie zawsze to się zazębia i wszystko gra na 100%, ale jest to bez wątpienia rzecz, której zespół nie musi się wstydzić. Dobry, szczery rap – bez wzlotów, ale i bez upadków. Może nieco zbyt zwyczajny. Ale do sprawdzenia.

Czytaj dalej

Data wydania: 10 luty 2015

To już trzeci nielegal Nikone, który, jak mi się wydaje, lubi siedzieć w podziemiu i z nagrywania płyt czerpie zwyczajną radość i sprawia mu to przyjemność. w lutym Nikone wypuścił kolejną płytę, która może nie wywołała szału, ale trochę osób ją zauważyło – głównie lokalnie. Część podkładów jest tu zajebana, jak to ładnie określa Nikone, z różnych miejsc. Niektóre bardzo znane, wzięte z płyt Alchemista. Ale przecież nie wszystko jest skradzione, bo sporo jest tu oryginalnych bitów od Deski, Omena, Sync Czarnego, Kamilosa, ADW i Gretza. To podkłady wydobywające się z czeluści nowojorskiego podziemia, przywracające wspomnienia o ciężkim, hardkorowym brzmieniu z lat ’90. Muzyka jest dość monotonna, mająca stanowić tylko tło do nawijki rappera, a nie powodować szał u młodych cipek. Owszem, wpadło tu kilka wyjątków, jak 'Miłostki i słabostki’ od ADW, niemal pozbawiony perkusji 'W górę serca’ od Gretza, czy 'Inny od innych’ od '**** wie kogo’, ale nie wpływa to bardzo na odbiór. Te nieliczne podkłady od ADW (’Oddaj mnie’, czy wspomniane 'miłostki…’) to chyba najciekawsze momenty pod względem muzycznym. Głos Nikone jest chropowaty i pełen emocji, potrafi on nawinąć naprawdę dobrze, ale na dłuższą metę jego flow i technika są bardzo męczące, bo albo zupełnie nie słuchasz, o czym on mówi, albo siedzisz i próbujesz wyłowić poszczególne słowa z tej kaskady wersów. Weź sprawdź 'Ka boom’, który jechany jest nie na rymujących się końcówkach, tylko wręcz sylabach – choć wymaga to ogromnego kunsztu wykonania i świetnej techniki, wyznam że ***** nic z tego nie rozumiem. Jako ciekawostka jest to wspaniały pokaz skillsów, ale w sumie cały album pojechany jest w podobny sposób, co mnie bardzo nużyło. Nie wiem, co bardziej: czy warczący wokal, czy ta lawina rymów, czy wszystko na raz. Teksty Nikone są bezkompromisowe i hardkorowe, dobrze współgrające z techniką i bitami. Mnóstwo tu ***** i dość obleśnych panczy, sporo jarania, życiowych problemów… To czarny album, odwołujący się do ciemnej strony życia – nie ma tu miejsca na światło i radość. Rapper zaprosił kilku gości, co nieco urozmaica brzmienie, choć poza Dzieciakiem nie ma tu na kim zawiesić ucha.

Czytaj dalej

Golin – toruński raper, który przez ostatnie lata mieszkał w kilku europejskich krajach. Jest autorem albumu Katakumby (2012) i nominowanym uczestnikiem akcji Popkillera „Młode Wilki 2013″. Jest poliglotą i niestrudzonym podróżnikiem, który odwiedził dotychczas ponad 30 krajów. Jako miłośnik literatury i sztuki, garściami czerpie inspiracje z tygla kulturowego oraz obcych lądów.”Miasta Krzywych Wież” to najnowszy materiał, w którym Golin zabiera słuchaczy w podróż po kilkunastu krajach na świecie, zgrabnie nawiązując do kultury, literatury i sztuki oraz historii miejsc, o których opowiada. Charakterystyczny styl pisania, błyskotliwość, ogromny wachlarz nawiązań kulturowych oraz momentami pyszałkowata wręcz erudycja, a wszystko to okraszone nienaganną techniką, mogą stanowić nie lada wyzwanie dla przeciętnego słuchacza polskiego rapu. Na płycie znajdziemy utwory-zagadki opisujące różne miejsca na świecie, mistyczne utwory nawiązujące do starożytnych legend i wierzeń jak i również te będące swoistym manifestem światopoglądu autora. Za muzyczną stronę albumu odpowiadają Szpalowsky i Trepson, którzy czerpiąc m.in. ze źródeł latynoskiej, włoskiej i azjatyckiej muzyki stworzyli egzotyczne kompozycje, które przeniosą Cię wprost do Miast Krzywych Wież.

Czytaj dalej